29 Δεκ. 2016

«Παγίωση της απαισιοδοξίας»

 

του Γεώργιου Καπρινιώτη*

 

Η Ελλάδα της διαφθοράς, της αυθαιρεσίας, της παρανομίας, της αναξιοκρατίας, του ανεξέλεγκτου, του υπερδανεισμού και του ωχαδερφισμού, για μια ακόμη φορά, άγεται και φέρεται από τους δανειστές της, χωρίς να υπάρχει βάσιμη ελπίδα για σύντομη έξοδο από την οικονομική και όχι μόνο κρίση. Σταθερά, διαδραματίζονται, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, τα σενάρια της χρεοκοπίας, της πτώχευσης και των μνημονίων. Η αλλαγή στην ονομασία σχετική αξία έχει μόνο. Ο κοινός παρονομαστής είναι η οικονομική εξάρτηση, η μείωση του κύρους της χώρας, η ανέχεια/ έλλειψη μέσων βιοπορισμού, η υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας και του  μέλλοντος των Ελλήνων, η απογοήτευση. Όλα αυτά μαζί συντελούν ώστε ο λαός να περιπίπτει στην αδράνεια, στην απάθεια και στην αποχαύνωση, θα έλεγα.

Τα εύλογα ερωτήματα είναι γιατί δεν διδασκόμαστε από την ιστορία και ποιοι είναι οι υπαίτιοι αυτής της τραγικής κατάστασης; Αρχικά, ας θυμηθούμε τον ποιητή Κ. Βάρναλη, ο οποίος έχει γράψει το πασίγνωστο και μελοποιημένο ποίημα με τίτλο «ΟΙ ΜΟΙΡΑΙΟΙ» και περιλαμβάνεται στην ποιητική συλλογή του «Το φως που καίει» (1922). Σε μια στροφή του ποιήματος αναρωτιέται ο ποιητής:

- Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!

- Φταίει ο Θεός που μας μισεί!

- Φταίει το κεφάλι το κακό μας!

- Φταίει πρωτ’  απ’ όλα το κρασί!

Ποιος φταίει; ποιος φταίει; Κανένα στόμα

δεν το ’βρε και δεν το ’πε ακόμα.

Οι «μοιραίοι» άνθρωποι του ποιήματος είναι αυτοί που έχουν δεχτεί μοιρολατρικά την κατάντια τους και τη μεγάλη φτώχια. Την ευθύνη για όλη αυτή την τραγική κατάσταση προσπαθούν να την αποδώσουν στην κακή τους μοίρα ή στον Θεό και βρίσκουν ως αποκούμπι το κρασί. Τελικά: «Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, προσμένουν, ίσως, κάποιο θάμα!».

Πέρασαν από τότε, περίπου, εκατό χρόνια και οι Έλληνες βιώνουν πάλι μια τραγική κατάσταση οικονομικής και ηθικής κρίσης, χωρίς να μπορούν να στοχοποιήσουν επακριβώς τους ενόχους. Ωστόσο, ακούμε ότι φταίνε οι δανειστές μας, φταίει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), φταίει, αόριστα βέβαια, το πολιτικό μας σύστημα ή τα κόμματα, φταίει ο αλόγιστος δανεισμός -κρατικός ή μη- φταίει η διαφθορά, φταίνε πάνω απ’ όλα ο Σόιμπλε και η Ε.Ε..

Αρκεί, όμως, η όποια «ανακάλυψη» ενόχων, για να αντιστραφεί το κλίμα; Πού είναι η υπευθυνότητα και η ενεργητικότητα των πολιτών; Έγινε κανένας υπεύθυνος απολογισμός από κόμματα και πολίτες, ώστε να δούμε τι πήγε στραβά και γιατί, ώστε να χαράξουμε μια άλλη γραμμή πλεύσης; Έπαιξαν ή παίζουν τα κόμματα τον ρόλο του καθοδηγητή και του παιδαγωγού; Νομίζω ότι έχουμε περιπέσει σε μια κατάσταση μοιρολατρίας και απάθειας, σαν αυτή στην οποία βρισκόταν η παρέα των μοιραίων του Βάρναλη. Μας πατάνε οι δανειστές στο κεφάλι και εμείς το δεχόμαστε, χωρίς, σχεδόν, καμία αντίδραση. Για εθνική στρατηγική ας μην μιλάμε. Η νομή της εξουσίας και η εξαπάτηση των πολιτών παραμένουν ως αξεπέραστη σταθερά. Ο λαός αποκαμωμένος και απογοητευμένος από όλους, δεν αντιδρά, γιατί πιστεύει ότι δεν μπορεί να αλλάξει τίποτε. Παγίωση της απαισιοδοξίας έχουμε. Περιμένει, φαίνεται, κάποιο θαύμα. Ό,τι χειρότερο, δηλαδή.

Επομένως, χρειάζεται να ξυπνήσει ο λαός, να αντιδράσει, να σκεφτεί ορθολογικά, να αφήσει κατά μέρος την ιδιοτέλεια και τον ατομισμό, να δείξει προς κάθε κατεύθυνση ότι δεν είναι πια διατεθειμένος να ζει στην εξάρτηση και στην υποτέλεια. Σε τελευταία ανάλυση, να αποτελέσει το ανάχωμα στην εκμετάλλευση και στη μείωση της αξιοπρέπειας, ατομικής και κράτους. Διαφορετικά, θα είμαστε άξιοι της τύχης μας και ας μην περιμένουμε τον οίκτο των δανειστών μας. Οι  καλύτερες μέρες φαίνεται ότι είναι μακριά.


* Ο Γεώργιος Καπρινιώτης είναι Επίτιμος Σχολικός Σύμβουλος Φιλολόγων. 

sharpdialogue.com